Follow via Youtube
facebook
 
 

Świdermajer,
krótka historia linii otwockiej

"Folwark Brzegi, własność Elwira Andriollego, największa własność prywatna pod wille zajęta, posiadająca 92 morgi obszaru, prawie cała pod lasem sosnowym z lewej strony Świdra, pod ziemią orną z prawej.
Z przestrzeni tej zajęty jest pas ponad brzegiem rzeki, około 30 prętów szerokości, pod wille,
których jest 11.
Wszystkie wille, "dworkami" zwane, są bardzo lekkiej konstukcyi, przeważnie parterowe z oddzielnemi kuchniami, w artystycznym nieporządku ponad brzegiem rozrzucone i przeznaczone dla jednej rodziny.
Brzegi z pośród innych willi wyróżniają się swoim charakterem i pomimo lekkiej i niewyszukanej budowy domków, improwizowanych werend, skromnego urządzenia wewnętrznego i cen stosunkowo nie niższych,
niż na willach przy stacyi, zawsze są przepełnione. (...)
Gwarno i rojno jest w Brzegach w piękne dni czerwcowe i lipcowe, życie prawdziwie sielankowe (...).
Z 11 domków pobudowanych w Brzegach kilka jest obszerniejszych, piętrowych i z gustem zbudowanych, do których zaliczyć należy "dworek" na pracownię artystyczną właściciela przeznaczony (...)".
Tak Edmund Diehl w 1893 roku opisał Brzegi w przewodniku "Wille w Otwocku i warunki pobytu tamże".

Szkic

"Za przykładem Otwocka powstają coraz liczniejsze wille
i dworki - w sąsiednich podobnie położonych miejscowościach;" - nad Świdrem, w Jarosławiu, w Józefowie, Falenicy, Radości i w okolicznych wioskach - słowem powstaje cały szereg letnisk, ciągnących się niemal od Wawra do Otwocka."
Takie informacje o regionie podaje "Przewodnik po Otwocku
i jego okolicach na rok 1906."

"Letniska od Anina aż po Otwock, - powstałe na rozległych lesistych terenach prawego brzegu Wisły mają dawno już ustaloną opinję najzdrowszych letnisk podstołecznych, których niezwykła wartość klimatyczna znalazła należytą ocenę nie tylko w dziełach polskich, ale również w opracowaniach badaczy niemieckich (...).
Perłą zaś wśród nich słusznie nazywają letnisko Świder, bezpośrednio sąsiadujące ze znanym nie tylko w kraju, lecz
i poza jego granicami - uzdrowiskiem Otwock. (...)"
Tak pisał w 1936 roku B.Łażewski w przewodniku "Świder
i jego okolice".
Dynamiczny rozwój Otwocka i Świdra na przełomie XIX i XX wieku, a także rozwój na początku XX wieku letnisk położonych wzdłuż linii nadwiślańskiej kolei szeroko- i wąskotorowej, spowodował, że właściciele
i budowniczowie powstających licznie nowych pensjonatów, willi czy sanatoriów położonych w okolicach przystanków kolejowych podchwycili i chętnie rozwijali według własnych koncepcji ornamentykę zapoczątkowaną przez Andriollego.

W ten oto sposób zabudowywano od Anina aż po Otwock zalesione tereny położone wzdłuż linii kolejowych prowadzących przez Otwock, a powstający region potocznie nazywano linią otwocką.

Robert Lewandowski



 
 
 

Zgodnie z przepisami Ustawy z dnia 4. lutego 1994 o prawie autorskim i prawach pokrewnych - wszelkie prawa do zamieszczonych
na stronie fotografii są własnością jej autora. Kopiowanie i rozpowszechnianie ich w jakiejkolwiek formie jest zabronione.

Copyright by Robert Lewandowski © 2005
Świdermajer ®

Rok Andriollego

Utrzymanie strony www józefów - Agencja Cirrus

Linia Otwocka Architekci Projekty Galeria